Dan de blijkbaar IQ-technisch minder bedeelden die al die fijne anekdotes insturen die op orgasmische wijze door de plotseling debiel geworden dj’s worden voorgedragen op een toon die niet zou misstaan in een uitvoering van ‘the sound of music’ uitgevoerd door slechts klonen van M.M. Huijbrechts of mensen van gelijk pluimage. Daar kan ik me nog harder aan ergeren dan mensen die veel te lange zinnen schrijven op nooit gelezen blogjes. Verschrikkelijk wat mensen te melden hebben.

Dankzij het nummer van Boudewijn de Groot, avond, zijn mijn teelballen ingedaald. Elke keer als ik dat nummer hoor voel ik ze nog steeds een klein huppeltje van plezier maken. Fantastische lijst.

Elke keer als mijn man over me heen pist klinkt de zoete stem van Phil Collins in mijn hoofd. Dat urine zo zoet kan zijn. Leve de top 2000!

Elk jaar als de top 2000 gedraaid wordt steek ik een klein dildovormig speakertje in mijn anus zodat ik de hele lijst anaal tot mij kan nemen. Dat geeft de toch al fantastische lijst een heel nieuwe dimensie!

Het is, na 10 of 11 of weet ik veel hoeveel jaargangen van deze hitlijst, tijd om te stoppen. En wat doet de politiek? Niets. Zelfs Geert hoor je er niet over. Terwijl het echt niet langer kan zo.

Om aanstootgevend taalgebruik te voorkomen is het zoeken naar anderssoortige woorden die wel dezelfde krachtige klanken bevatten een optie. Een veel gebruikt woord in de mooie stad achter de duinen is het woord voor een terminale ziekte. Aangezien dit woord lekker bekt kan het in mijn optiek als basis dienen voor het te zoeken scheldwoord. We willen iets dat begint met een ‘k’. Lekker achterin de keel. Gevolgd door een zoemende klinker is het een mooi begin.

Dan het aantal lettergrepen. Moeilijk. Vloeken bevatten er vaak meer, maar een woord dat je uitschreeuwt bij pijn of in een soort oerreflex hebben er maar één. Als we het nu willen houden bij één, en we volgen de k met een klinker dan komen we al snel bij bepaalde geslachtsdelen. Ook niet de bedoeling. Uitwerpselen zijn met name in het Engels populair. “Poep” klinkt ook zo lullig. Maar wacht: we hebben er ééntje die begint met een K: Kak. Zelfs twee k’s aanwezig. Die gaan we proefdraaien.

Voor diegenen die dit stukje trouwens helemaal tot hier gelezen hebben, gefeliciteerd: zojuist heb je je door de minst nuttig blogpost van het gehele internet heengeworsteld. Knap. Wat zeg je dan?

Een gazon is een teer ecosysteem. Als je het zaait en geduldig en aandachtig opkweekt in het eerste jaar besef je het niet zo, maar in de loop der jaren zullen katten, onkruid en droge zomers je grijze haren bezorgen. Zowiezo ben je in de maanden mei tot en met oktober wekelijks een kwartiertje tot een half uurtje (dat ligt een beetje aan de grootte van jouw vinexvlakje) één met je vierkante meters groen: tijdens het mooi gladscheren van je groene platte trots. Naast het ontzettend vervelende en verplichtende aspect van deze – met warm weer toch best inspannende – activiteit is het een kort moment van bezinning en éénwording met je eigen stukje natuur.

Een voordeel van het onderhouden van een gazon is dat je wat meer gevoel blijft houden voor de staat van de jou omringende natuur. Het is me de laatste jaren opgevallen dat als je in een betonnen constructie leeft die verder niet veel meer dan een balkon bevat je de link met de staat van het nabije groen snel uit het oog verliest. Uiteraard kan je jezelf via één of andere Edwin Krol achtige figuur op de televisie op de hoogte laten houden, maar je eigen gazon langzaam zien vergelen in juli en augustus drukt je toch wat meer met je neus op de feiten. Zo is om je gazon toch die wekelijkse maaibeurt te kunnen geven een regelmatige bewatering een essentieel element.

Ik ben opgegroeid op een boerderij. Ik meld dat op dit punt omdat een boerenwijsheid uit mijn jeugd, namelijk van een buur-boer genaamd Gijs, mij op dit punt altijd bijgebleven is, te weten de korte zin: “Water is de beste stront”. De eenvoud maar ook de dieperliggende wijsheid van deze vijf woorden zijn moeilijk te overschatten besef ik mij keer op keer in de droge zomermaanden. Toch is water zoals deze gelaagde wijsgerige zin al enigszins doet vermoeden niet het enige element dat je nodig hebt om een gezond en groen gazon te onderhouden. Gelukkig hoeven we in de vinexwijk, standaard omringd door minimaal twee maar in mijn geval toch wel zo’n vijf bouwmarkten (met grote tuinafdeling natuurlijk) onze handen niet meer vuil te maken aan het echte spul: we kunnen stront kopen in mooie, groene doosjes van het merk “Pokon” of iets dergelijks. Om toch enige feeling met mijn boerenroots te behouden kies ik steevast voor de zakken kunstmest 10+15+25 (dat staat voor de hoeveelheid stikstof enzo) die ik in mijn jeugd vaak in 25-kilo variant heb opgestapeld achterin de hooitas, waarvan onze Hornbach 5 kilo zakjes verkoopt. Chloorarm welteverstaan, zodat het geen kwaad kan voor niet-grassen die zich aan de rand van mijn gazon bevinden: maar dat terzijde.

Maar alle water en kunstmest ten spijt, er zijn helaas meerdere plantensoorten verzot op het kunnen groeien en bloeien in rijk bemeste en bewaterde vlakjes grond. Mos, paardebloemen, kweekgras, en zo kan ik nog wel even doorgaan: er zijn ontelbare planten die het voorzien hebben op jouw mooie stukje gazon. Het begint vaak met een kleine onregelmatigheid in je groene biljartlaken, maar voor je het weet woekert het door en zit je met een irritant vlekkenpatroon in je groene ego. Dat kan natuurlijk niet. Oplossingen zijn te vinden in diverse chemische bestrijdingsmiddelen of het handmatig verwijderen van deze ongenode plantensoorten. Vaak met het gevolg dat je eens groene grasmat er meer als een soort gatenkaas uit begint te zien, waardoor je sommige stukjes maar met nieuw zaad probeert te reviseren.

Naast de flora-specifieke uitdagingen die het onderhouden van een gazon met zich meebrengen zijn er ook nog de complexe fauna-aspecten van de vinexwijk die je horendol kunnen maken, en dan doel ik specifiek op de kat-achtige roofdieren die niet zo zeer uit zijn op het verkrijgen van voedsel op jouw territorium. De diverse blikjes Caesar, de pakken brekkies en de sporadisch gevangen muis kunnen natuurlijk niet in de netjes maar-net-niet-vaak-genoeg verschoonde bak met Catsan begraven worden: neenee, jouw netjes onderhouden gazon (maar dan met name de mooi aangeharkte randjes eromheen) zijn een veel aantrekkelijker alternatief voor onze viervoetige spinnende vinexbewoners. En graven dat die beesten kunnen. Ook in kleine stukjes van je gazon die dan net onder handen zijn geweest omdat er geen groen gras groeide met exact de juiste bladbreedte – en dus juist even kaal zijn en wellicht heringezaaid. Dat maakt je gazon in de loop der jaren toch een soort van golfbaan voor mieren laten we maar zeggen.

Kortom: een activiteit die ooit als stressreductie is begonnen zoals het beheren van je eigen stukje groen kan zich in de loop der jaren ontpoppen als een zorgenkind dat zijn weerga niet kent. Zo wil ik maar betogen dat wat men van huisdieren wel eens zegt zeker ook voor een vlak stukje gras geldt: bezint eer ge begint.

Jammer dat met het einde in zicht er dan weer een slangetje brak (nouja, da’s er dan eentje van een centimeter of 3 in doorsnede waar 300 bar op staat) maargoed, sleutelen in de zon naast een hete olietank van 80 graden is ook ‘ontspannend’. Soort van sauna++. Prachtig zo’n bosje reserveslangen ooit op Marktplaats gekocht voor 30 euro .

We kiezen ervoor om er stalen strips overheen te lassen ter versteviging.
Tijdens:

Ja daar moet je wel het een en ander aan bijslijpen:

Nog even om te bewijzen wie het zijn een paar foto’s:

Het betreft een Fuchs 712 van bouwjaar 1978. Veel details weet ik niet, behalve dat hij 15 ton weegt (15.300 kg staat op het plaatje) een 3 cilinder luchtgekoelde deutz motor heeft en servo bediening. Bedenk eventjes als je’m vergelijkt met het kraantje hieronder dat de deur ongeveer even groot is en dat deze Fuchs ongeveer 2,5 keer zoveel weegt als het argenterio kraantje…

Gegevens (voor zover nu bekend):

- Bouwjaar: +/- 1980
- Gewicht: +/- 6 ton
- Motor: 3 cilinder diesel 60 pk
- Max. tillen: +/- 1200 kg
- Bediening: Mechanisch Hydraulisch, kruishendels (EURO bediening)
- Max. Snelheid: +/- 20 km/uur, maar dat haalt ie lang niet meer (eerder 10 – 15)

4 versnellingen geschakeld op lucht, hydraulisch aangedreven. Tevens luchtremmen (die nog erg goed zijn) en extra hydraulische functie aan einde van de steel. Hoe dat werkt moet ik nog uitvinden…